Na de eerste dag afgesloten te hebben met een lichte voorsprong ging Jeroen Habers de 2e dag een heel spannende strijd aan met Joey Blange van AV Spirit. Uiteindelijk bleek dat het verschil na het 19e onderdeel te groot was geworden voor Jeroen om de gouden plak te behalen.

Onderdeel	Prestatie	Record
100 meter	13.16
Verspringen	5.16	PR
200 meter horden	31.00	PR
kogelstoten	9.18	PR
5000 meter	17.43.75	PR
800 meter	2.14.60
Hoogspringen	1.50
400 meter	57.53
Kogelslingeren	20.07	PR
3000 meter Steeplechase	11.01.99
Puntenaantal dag 1	4761	-
110 meter horden	21.93 (+1.1)	PR
Discuswerpen	23.56	PR
200 meter	26.05 (+1.5)	PR
Polsstokspringen	2.20	PR
3000 meter	10.13.05
400 meter horden	68.83
Speerwerpen	37.85
1500 meter	4.48.85
Hink-stap-springen	9.46	PR
10000 meter	38.40.59	PR
Puntenaantal dag 2	4202	-
Puntentaantal 10kamp	3949	-
Totaal	8963	-

Persoonlijk verslag:

 

Dit weekend was het dan zover. De 20kamp, ik keek er al sinds eind 2008 naar uit. We zouden met 7 junioren aan de start komen, waaronder 2 Duitsers, en een Brit, maar noodgedwongen door blessures moesten 4 van de 7 atleten afzeggen. Degenen die overbleven waren Joey Blange, Bart Candel en ik. Vooraf wist ik al dat het heel spannend zou gaan worden. Joey, werper, die ook goed kan meerkampen, en zeker goed kan lopen voor een werpende meerkamper was mijn grootste concurrent.

 

Vrijdag begon het WK 20kamp al met de officiele opening in het stadshuis van Delft. Eerst kregen we een rondleiding door de historische stad, en daarna kregen we ons nummer uitgedeeld. Iets wat ik gelijk al super leuk vond was dat op de startnummers je eigen naam stond. Bijkomend effect wat je dan krijgt is natuurlijk dat iedereen elkaar gaat aanmoedigen. Daarna gingen we met zijn allen in het stadshuis eten. Het was leuk om de concurrentie al een beetje van te voren te spreken.

Mijn zus en ik bleven slapen in een tent in Delft op het sportterrein, omdat we anders wel heel vroeg op moesten staan om om 10 over 8 te starten op de 100 meter.

 

Toen we zaterdagochtend om kwart voor 7 wakker werden begon het feest. Aankleden, eten, en inlopen maar. De eerste senioren die om 8 uur zouden starten waren al begonnen met inlopen. Voor de start van de 100 meter voelde alles goed. Jonathan had me zijn sprintspikes geleend, zodat ik lekker hard kon sprinten. De race voelde erg lekker, en ik finishte vlak achter Joey, en precies tegelijk met Bart. Ik had een heel snelle tijd verwacht, want Joey loopt normaal wel laag in de 12 seconden, en ook Bart loopt rond de 12.5 seconden. De tijd viel helaas een beetje tegen, 13.16 seconden (Joey 12.87), 14 honderste langzamer dan op de instuif in Lisse. Bart liep exact dezelfde tijd als mij.

Daarna gingen we verspringen. Mijn persoonlijk record stond op 4.78, en in de 2e poging haalde ik dan ook mijn persoonlijk record door 4.79 te springen. In mijn laatste poging zette ik nog even alles op alles, en sprong ik een ruim persoonlijk record van 5.16 meter. Joey pakte hier redelijk wat punten door 5.74 te springen.

Na het verspringen kwam de 200 meter horden. Deze had ik al een keer in Lisse geoefend op de instuif, maar ik had het idee dat ik hem sneller kon lopen. Dat gebeurde ook, ik finishte in 31.00 seconden, 47 honderste sneller dan in Lisse. Joey won net aan met 30.82 seconden.

Het kogelstoten begon erg slecht met 2 worpen van rond de 8.80. In Lisse op de instuif kwam ik tot 9.13, dus het moest beter. In de laatste poging wist ik mijn snelheid meer te behouden, en kwam ik tot 9.18. Kogelstoten is Joey zijn specialiteit en hij kwam tot 11.38 meter.

Tot hier toe was het, zoals verwacht, dus alleen maar verliezen. Maar nu kwamen mijn nummers. Beginnend met de 5000 meter. Voor de start even goed nagedacht dat dit pas het eerste lange nummer is van een hele reeks, dus daarom ben ik behoudend gestart. Alles voelde super goed, en ik finishte dan ook zonder problemen in een tijd van 17.43, net iets sneller dan mijn laatste 5000 meter, 2 jaar geleden. Door de goede massages van Caroline had ik nog nergens last van, en ook de 800 meter ging zonder problemen op gewone schoenen naar een snelle tijd toe. De opening was rond de 64 seconden, en ik eindigde op 2.14, weer zonder verzuring gevoeld te hebben. Joey had respectievelijk 19.05 en 2.23.

Het hoogspringen eindigde voor mij op een hoogte van 1.50 meter. Bij de 20kamp heb je maar maximaal 6 pogingen in totaal omdat het anders allemaal te lang duurt. Ik was op 1.40 begonnen, want de 1.54 meter op de instuif in Lisse had mij wel vertrouwen gegeven. Tot en met 1.50 haalde ik alles in een keer, maar de 1.55 was net te hoog gegrepen, ondanks dat ik er de 3e poging toch héél dicht bij kwam. (Joey 1.65)

De 400 meter die daarop volgde voelde prima en viel ook helemaal niet tegen met een tijd van 57.53. Ook had ik hier onverwachts punten op Joey gepakt die 59.13 liep.

Het zou de eerste keer worden dat ik ging kogelslingeren. De eerste poging was 20.07, en daar was ik dan ook gelijk tevreden mee. De 2 opvolgende pogingen ging ik maar even wat meer snelheid maken, omdat ik toch al een mooie afstand had staan, maar helaas kwam ik daar niet verder mee. Joey pakte met 24.95 bijna 100 punten meer.

De zaterdag werd afgesloten met een 3000 meter Steeplechase. Ik ging hem lekker relaxed lopen, en het grappige was dat ik hem nog won ook. De Australier David liet mij al na 50 meter op kop lopen, en ik kon hem ook mooi uitlopen. Dat had ik niet verwacht, want hij liep de 5000 meter toch zo'n 100/200 meter voor mij. Met een tijd van 11.01.99 liep ik mijzelf naar een 7e plaats op de allertijden ranglijsten van de Dutch Double Decathlon bij de senioren. Ik pakte hier onwijs veel punten op Joey (220 punten) die 12.34 liep.
Door deze steeplechase eindigde ik dus na dag 1 voor het eerst op plek 1, met 17 punten voorsprong. En dat blessurevrij...

Foto: Erik van Leeuwen

Zondagochtend stond ik op, en alles voelde eigenlijk nogsteeds erg goed! Ik zag wel erg op tegen de 110 meter horden, toen ik zag hoe hoog die dingen wel niet stonden. Verlies moet je nemen, en ik eindigde in een tijd van 21.93 (Joey 20.71) en ik was mijn koppositie dus kwijt. Helaas moest Caroline de zondag naar de mastercompetitie, want na de 110 meter horden voelde ik mijn afzetbeen een beetje trekken bij de aanhechtingsplaats van mijn bovenbeen naar mijn knie. Toch maar even naar de EHBO-massage gegaan, en die kregen het er weer prima uit. Daar was ik wel blij mee, want ik had toch niet graag na 11 onderdelen al moeten stoppen met mijn 20kamp.

Vervolgens gingen we discuswerpen. Dat ging eigenlijk niet echt goed, maar 23.56 was wel een persoonlijk record. Het moet alleen nog een stuk verder kunnen als ik het vergelijk met de training. Helaas verloor ik hier veel punten op Joey die de discus naar 31.40 wist te werpen.

Bij de 200 meter vlak zat ik toch een beetje in een dip. Vol gaan sprinten, of toch maar mijn gewone schoenen aantrekken en hem uitdribbelen. Mijn eindbeslissing was toch maar spikes aan trekken, en gewoon iets behoudend starten. Gelukkig had ik nergens meer last, en liep ik 26.05 waar ik wel blij mee ben. Joey liep 25.82, en die wist ik dus helaas net niet te verslaan, ondanks dat ik op het rechte eind een stuk dichterbij kwam.

Het polsstokspringen is ook altijd een lastig nummer. Het inspringen ging dramatisch, maar uiteindelijk had ik mijn aanloop toch weer in orde. De 2.00 meter haalde ik in mijn 2e poging, en de 2.20 haalde ik in mijn 1e poging. Op de 2.40 zat er geen een goede poging tussen. Joey haalde hem wel in zijn 6e (dus laatste, omdat je er maar 6 mag) sprong.

Net als op de zaterdag moesten nu weer aan mijn kant punten gewonnen worden. De pijn die ik eerst had in mijn linkerbovenbeen, was nu een beetje naar mijn linkeronderbeen geschoven door het afzetten met polsstok. Ook dat kregen ze er weer prima uit, en ik had nergens meer last van voor de start van de 3000 meter. Mijn benen voor de rest voelde nog perfect aan, en ik verwachte dan ook wel een mooie tijd op de 3000 meter. Dat lukte ook, want met 10.13.05 ben ik zeker niet ontevreden. En, niet te vergeten, ontspannen, en zonder pijn in mijn linkerbeen (en een 8e positie op de Dutch Double Decathlon allertijdenranglijsten bij de senioren). (Joey liep 11.07)

Doordat we enorm uitgelopen waren met polsstokspringen kwam 30 minuten na de 3000 meter al de 400 meter horden. Dat was wel erg snel vond ik. Ik starte in baan 4, en Joey in baan 3. Ik had een beetje opstartproblemen, en het was dan ook zeker wel schrikken dat hij, toen we de eerste bocht uitkwamen, voor mij liep, of in ieder geval gelijk met mij. Hij had echter meer last van verzuring, en op het laatste rechte stuk liep ik weer op hem in. 68.83 voor mij, en 68.09 voor hem. Eigenlijk had ik van te voren wel verwacht dat ik van hem zou winnen, maar met de tijd was ik harstikke tevreden.

Met het speerwerpen kon ik helaas niet zo tevreden zijn. 37.85 valt gewoon tegen, als je op de instuif in Lisse een week ervoor 41.12 gooit. Gelukkig viel het in punten uiteindelijk nog wel mee, ondanks dat Joey 40.40 gooide.

Toch begon het er steeds minder rooskleurig uit te zien voor mij om te winnen. De 1500 meter moest dus hard gaan. Dat lukte ook, ondanks dat David (de Australier) wel heel erg hard ging voor mij. 4.48 is een tijd om tevreden mee te zijn in een 20kamp (Joey 5.05).

Daarna ging ik hink-stap-springen. Een onderdeel dat ik nog nooit gedaan had, en zelfs vrijwel nooit geoefend. Het was dan ook even uitzoeken hoe die hink en stap en sprong nou zat:)! Tijdens het inspringen hoorde ik mijn naam ineens roepen, en eerst kon ik het niet zo goed zien, maar later zag ik dat het Kees en Caroline waren!!!!! Ze waren direct na de mastercompetitie gekomen, om me aan te moedigen, foto's te maken, en te masseren. Dat was wel echt super leuk, en een enorme motivatie. Wat een supporters! Ik wist dat ik heel veel punten zou verliezen op hink-stap-springen, en helaas was dat zelfs nog meer dan ik had verwacht. Joey traint er veel op, en hij had dan ook een goede sprong van 12.17 meter. Ik kwam slechts tot 9.46 meter. Dat dit bijna 300 punten zou schelen had ik niet verwacht, en helaas betekende dit dat het uitzicht om een wereldkampioenschap te winnen er in redelijkheid niet meer was. Ik moest op de 10.000 meter die 300 punten goedmaken, en ook nog een achterstand van 80 punten. Dat zou neerkomen op rond de 8 minuten sneller lopen.

Even de knop omdraaien, en toen besloten dat ik dan maar een hele mooie 10000 meter ging proberen te lopen om het mooi af te sluiten. David stond erop dat hij mij naar die mooie tijd zou hazen, en we hadden samen afgesproken om in 19.30 te openen. Onze tijd na 5 kilometer was 19.33, dus dat hadden we goed gedaan, ondanks het feit dat we continu in baan 2 en 3 moesten inhalen (we startten met bijna 50 man, waarvan veel oudere masters). Ik voelde me eigenlijk nog prima, dus we gingen een tandje harder. Helaas ging er wat mis met het klokken van de laatste rondjes, dus ik weet de tijden niet precies, maar 350 meter voor het einde maakte David de binnenbaan voor mij vrij, en zei GO GO GO! Nou, en toen ging ik ook. Ik kreeg vleugels, ik vloog gewoon, en de laatste ronde zal misschien wel in bijna 70 seconden zijn geweest. Ik kreeg Joey nog in het zicht, en lapte hem 50 meter voor het einde voor de 2e keer!! De eindtijd was 38.40 dus de 2e 5 kilometer was in 19.07. En ook op de 10000 meter liep ik mij onverwachts naar een 7e positie op de allertijden ranglijsten van de Dutch Double Decathlon. En dit was natuurlijk allemaal alleen maar mogelijk door die super massage van Caroline voor de 10.000 meter, en het perfecte haaswerk van David.

 

De 20kamp is overleefd! Blessurevrij, en ik heb in ieder geval mijzelf heel erg verbaasd. 5 weken bijna niet trainen heeft me dus niet echt langzamer gemaakt. Misschien was het ook wel even goed, want mijn schenen waar ik normaal last van heb, heb ik geen één moment last van gehad. En mijn hoofddoel, om de 20kamp blessurevrij door te komen, heb ik door het goede werk van Caroline ook gehaald! Ik kom dan nog niet in de buurt van de 11809 punten van Rick Wassenaar, maar met mijn bijna 9000 punten ben ik ook heel erg blij. Als het even kan staat de 20kamp volgend jaar zeker weer op mijn programma, en dan hoop ik dat ik met name mijn meerkampprestaties nog wat kan verbeteren.

 

Foto: Erik van Leeuwen