Atletiekvereniging de Spartaan - Lisse - Atletiekvereniging De Spartaan in Lisse

20 mei 2012

7.30 uur: de halve nacht wakker, van de spanning, onweer en slagregen. Ik ben slechts een recreant die op haar vrije zondagochtend ook lekker rustig had kunnen opstaan. Met man en kind: sinaasappeltjes persen, eitje koken, croissants uit de oven. Maar ja, dat doen we anders ook niet, dus hup dan maar, opstaan.

8.00 uur: De hamvraag doemt op: wat trek ik aan? Lange mouw, capribroek, korte mouw, winterjas? Ik doe het allemaal aan en neem nog wat reserves mee.

9.30 uur: Pieterskerk. Ik sla een kruisje (oude gewoonte) en realiseer me dat dit als ongelovige uitermate ongepast is. Toiletten? In de kerk? Dat hadden wij vroeger niet. “Hip lopen” ook niet. Had ik nu mijn creditcard maar mee. Had ik leuk iets hips bij dat kraampje kunnen kopen.

10.30 uur: “Run baby, run”, lees ik in de display van mijn mobiel. Vluchten kan niet meer. En daar gaan we. Met z’n allen. In de zon en in goed gezelschap. Wat de route was, is mij ontgaan. Maar hij was mooi, uitdagend, afwisselend. Dat heb ik wel geregistreerd. En heerlijk om zo nu en dan een – voor deze gelegenheid – groen spartaan(s) shirt in de bewegende massa te ontwaren.

Ik word ingehaald door de grote kanshebber op de 42. Voel me reuze trots even(!) in zijn buurt gelopen te hebben. Ze juichen voor hem. En ik voor mijzelf.

En weet je, je doet het voor je maten. Op een zondagochtend, vroeg op voor wat? Je doet het ook voor je trainers. Want die zijn er altijd. Voor jou. Tenminste, daar heeft het alle schijn van. En onderweg kwam ik er achter dat ik het ook voor mijzelf deed. Want opeens heb je heel veel vrienden. Als je je op tijd hebt ingeschreven, staat namelijk je naam onder je startnummer. En dan roepen ze naar je. “Louis, Mike, ziet er goed uit Monique, Jeroen (2.06 uur, wauw), Danielle ook.” “Ellen, je bent er bijna. Thea, Angelique, Petra, hé nog een Petra!”

“Uh, eentje zonder naam en nummer, hoe zou hij heten?” ‘Paul’, roep ik nog. En dat hij zich om redenen niet had ingeschreven, laat ik voor de handigheid maar even achterwege. Ze riepen ook Carla. “Carla, jij kan nóg wel een rondje. Je loopt zo te lachen”. En dat klopt. Ik lach nog steeds. En kijk uit naar mijn volgende rondje. Dan hoop ik wel dat de rest er ook is. Anders is het niet leuk.

foto's komen eraan!